Doria Pazzoni-Gavini : a forza di l’uralità
Cantatrice, pueta, musicante, artista, Doria Pazzoni-Gavini hè stata premiata da l’ultimu « Veranu di i pueta » nantu à a tematica di a libertà
Doria Pazzoni-Gavini : a forza di l’uralità
Cantatrice, pueta, musicante, artista, Doria Pazzoni-Gavini hè stata premiata da l’ultimu « Veranu di i pueta » nantu à a tematica di a libertà. L’occasione di sfuglià u parcorsu d’un’artista chì hà fattu di l’uralità u so ceppu…
Sò dighjà qualchì annu chè Doria Pazzoni-Gavini face a sostrada inde l’universu culturale. Cantu, teatru, puesia, musica…parechje sò e so barrette. Un versu chì, à dilla franca, s’hè impostu da zitella. « Sò cresciuta in u paesu di Livia induva t’aghju i me radichi, spiega l’artista, sò sempri stata in cuntattu cù a cultura, d’una manera generali : u cantu, a musica, l’impruvisati è ancu u teatru cù babbu. À l’epica, ci era u mondu in paesu, tuttu u mondu parlaia corsu, mamma impruvisaia pà l’elezzioni è ci fù ancu u famosu Barbutu di Chera in casa… »
A lascita di l’anziani
Doria hè cresciuta in iss’ambiu quì sin’à i so vinti anni. Dopuà a so scularità, fala in Aiacciu ma cum’è assai altri ghjovanidi u so età, colla ogni dumenicata è tutte e so vacanze in paese. Hà pussutu mantene una manera d’esse tramandata da i so anziani. Ma, zitella, scontra certi difficultà à a scola. Masimu per sprimesi. Hè da issa difficultà, ch’ella nascerà unaforza à prò di l’uralità. « Di fattu, ripiglia a donna, aghjusempri avutu l’uralità in cori à mè. Hè qualcosa chì m’hàsempri accumpagnata è chì cuntinueghja à purtà i me passi… »
« Bernardu era un parsunaghju chì paria esciutu d’un altrutempu »
Doria franca un primu passu à u principiu di l’anni ottanta, participendu à u spettaculu « U sonniu di Raffaedda », unapezza scritta da Rinatu Coti è messa in scena da Marianna Nativi. « Fù pà mè una revelazioni, aghjusta l’artista, mi sòtruvata ind’u me ambiu naturali. Un spettaculu tarribuli. »
Hè à u listessu mumentu ch’ella scontra quellu chì diventerà, qualchì tempu dopu,S u so sposu : Bernardu Pazzoni. « Sòstata stunata eppo maravigliata da stu parsunaghju chì mi paria escitu d’un’altru tempu. M’hà purtata assai. »
In u 2000, Davia cuntinueghja nantu à u teatru, masimu in Olmi Cappella induve ella travaglia cù Robin Renucci. Mumentu maiò, participeghja à un spettaculu dedicatu à u RèTiadoru (De Neuhoff) à mezu à tercani di u cantu è u teatru. Piglia, à tempu, cunscenza di l’impurtanza di l’uralità. Ma l’artista ùn lascia micca u cantu. Ampara a sunà di mandulinaè mette tuttu u so sapè fà à u serviziu di a cultura cù Bernardu, à traversu à creazione di u gruppu « L’anfarti » (2006). « Cantaiami è sunaiami musichi tradiziunali. Avemi giratuappena è esciutu un dischettu in u 2013. »
Frà tempu, diventa mamma di dui picci è mette l’arte appenada cantu. Eppo, ghjunse u mumentu di a lingua. « Un usunaturali, quiddu di tramandà la. Ùn sò prufessori ma aghjuvulsutu tramandà l’uralità. Hè qualcosa di particulari cù i sosunurità è u so ambiu. Tandu, docu corsi à elevi di tutti l’età. À tempu, aghju cuntinuatu à scriva i mo puisii. Di fattu, scriviciuleghju dapoi ch’eu sò zitedda. Hè un usu ch’aghjusempri avutu. »
Ver di altri prughjetti
Doria participeghja à parechji evenimenti in Santa Lucia di Tallà è dinò in Sardegna. Hè què chì l’hà permessu di participàparechje volte à a manifestazione « Le printemps des poètes ». Ma, questu annu, hè stata premiata per a prima volta cù a sopuesia « È parchì nò, libara socu ». « Hè una puisia induvatrattu di mè. Hè appena intimi… »
Issu premiu apre, forse, d’altre porte à l’artista. Sempre à pròdi l’uralità…
F.P.
credit photo : Doria Pazzoni-Gavini
Cantatrice, pueta, musicante, artista, Doria Pazzoni-Gavini hè stata premiata da l’ultimu « Veranu di i pueta » nantu à a tematica di a libertà. L’occasione di sfuglià u parcorsu d’un’artista chì hà fattu di l’uralità u so ceppu…
Sò dighjà qualchì annu chè Doria Pazzoni-Gavini face a sostrada inde l’universu culturale. Cantu, teatru, puesia, musica…parechje sò e so barrette. Un versu chì, à dilla franca, s’hè impostu da zitella. « Sò cresciuta in u paesu di Livia induva t’aghju i me radichi, spiega l’artista, sò sempri stata in cuntattu cù a cultura, d’una manera generali : u cantu, a musica, l’impruvisati è ancu u teatru cù babbu. À l’epica, ci era u mondu in paesu, tuttu u mondu parlaia corsu, mamma impruvisaia pà l’elezzioni è ci fù ancu u famosu Barbutu di Chera in casa… »
A lascita di l’anziani
Doria hè cresciuta in iss’ambiu quì sin’à i so vinti anni. Dopuà a so scularità, fala in Aiacciu ma cum’è assai altri ghjovanidi u so età, colla ogni dumenicata è tutte e so vacanze in paese. Hà pussutu mantene una manera d’esse tramandata da i so anziani. Ma, zitella, scontra certi difficultà à a scola. Masimu per sprimesi. Hè da issa difficultà, ch’ella nascerà unaforza à prò di l’uralità. « Di fattu, ripiglia a donna, aghjusempri avutu l’uralità in cori à mè. Hè qualcosa chì m’hàsempri accumpagnata è chì cuntinueghja à purtà i me passi… »
« Bernardu era un parsunaghju chì paria esciutu d’un altrutempu »
Doria franca un primu passu à u principiu di l’anni ottanta, participendu à u spettaculu « U sonniu di Raffaedda », unapezza scritta da Rinatu Coti è messa in scena da Marianna Nativi. « Fù pà mè una revelazioni, aghjusta l’artista, mi sòtruvata ind’u me ambiu naturali. Un spettaculu tarribuli. »
Hè à u listessu mumentu ch’ella scontra quellu chì diventerà, qualchì tempu dopu,S u so sposu : Bernardu Pazzoni. « Sòstata stunata eppo maravigliata da stu parsunaghju chì mi paria escitu d’un’altru tempu. M’hà purtata assai. »
In u 2000, Davia cuntinueghja nantu à u teatru, masimu in Olmi Cappella induve ella travaglia cù Robin Renucci. Mumentu maiò, participeghja à un spettaculu dedicatu à u RèTiadoru (De Neuhoff) à mezu à tercani di u cantu è u teatru. Piglia, à tempu, cunscenza di l’impurtanza di l’uralità. Ma l’artista ùn lascia micca u cantu. Ampara a sunà di mandulinaè mette tuttu u so sapè fà à u serviziu di a cultura cù Bernardu, à traversu à creazione di u gruppu « L’anfarti » (2006). « Cantaiami è sunaiami musichi tradiziunali. Avemi giratuappena è esciutu un dischettu in u 2013. »
Frà tempu, diventa mamma di dui picci è mette l’arte appenada cantu. Eppo, ghjunse u mumentu di a lingua. « Un usunaturali, quiddu di tramandà la. Ùn sò prufessori ma aghjuvulsutu tramandà l’uralità. Hè qualcosa di particulari cù i sosunurità è u so ambiu. Tandu, docu corsi à elevi di tutti l’età. À tempu, aghju cuntinuatu à scriva i mo puisii. Di fattu, scriviciuleghju dapoi ch’eu sò zitedda. Hè un usu ch’aghjusempri avutu. »
Ver di altri prughjetti
Doria participeghja à parechji evenimenti in Santa Lucia di Tallà è dinò in Sardegna. Hè què chì l’hà permessu di participàparechje volte à a manifestazione « Le printemps des poètes ». Ma, questu annu, hè stata premiata per a prima volta cù a sopuesia « È parchì nò, libara socu ». « Hè una puisia induvatrattu di mè. Hè appena intimi… »
Issu premiu apre, forse, d’altre porte à l’artista. Sempre à pròdi l’uralità…
F.P.
credit photo : Doria Pazzoni-Gavini